Space van een verdwaald bosnimfje

Beste lezers,

hier terug van weggeweest: uw verdwaald bosnimfje. Wegens examens etc. heb ik het schrijven even achterwege gelaten. Maar nu de kerstvakantie, ongetwijfeld het hoogtepunt van  het eerste trimester, voor de deur staat kan ik mij volledig aan het bloggen wijden. Voor vrienden en familie: mijn examens waren niet super moeilijk maar mijn punten konden beter. (oeps) Dus mijn goed voornemen voor 2009: beter werken voor school, dit wordt interessant. (gniffel)

 

beste vrienden, kga u laten.

 

bye

 

xxx Kaatje

Beste lezers,

 

ik vind persoonlijk dat een puberende tiener creatief moet omspringen met haar of zijn hormonen. Ik, bijvoorbeeld heb mijn allerliefste hormoontjes al een naam gegeven (aangezien ik er nog een aantal jaar mee moet doen kan ik ze maar beter te vriend houden). En de winnende naam was .... GIMLI!!! Je weet wel, dat kleine roodbruinbaardige mannetje met zijn reuzachtige bijl die bijna even groot is als hijzelf. Welnu ik zie mijn hormonen als kleine hardnekkige beestjes die hardvochtig doorhakken naar mijn volwassenheid. En nu als mijn allerliefste oudertjes zich niet kunnen laten om over mijn hormonen te praten gebruiken ze steevast het woord "GIMLIETJES", "ja, ons Kaatje had weer last van haar Gimlietjes" gevolgd  door een luide EUUH van de luisteraar, waarna dan weer de totstandhouding van mij Gimlies besproken wordt. Ja, ja, en als dit gimlibeest (zoals Tine zich uitdrukt) zin heeft om luidkeels  "May it be" van Enya te zingen, dan doet ze dat ook. Tot grote ergernis van haar oudertjes. Dus beste lezers, u weet waar u zich aan kan verwachten.

 

xxx Kaatje  

Beste blogbezoekers,

 

Naar het schijnt is een favoriete groep zeer gevaarlijk voor de medemens met gevoelige trommelvliezen. Neem nu mijn voorbeeld, opweg naar Blanckenberge voor een jaarlijkse reunie met de lieve tantetjes en nonkeltjes, was ik luidkeels aan het meebrullen met mijn lievelingsliedje van  Coldplay, blijkbaar zo luid dat mijn lieve oudertjes 2 keer gedreigd hebben om terug naar huis te keren. Maar deze soulbruller was niet te temmen. Uiteindelijk zijn we toch veilig in Blanckenberge aangekomen. Aan de jaarlijkse wandeling kon ik niet ontsnappen. Wandelen aan zee, geen problemen mee, maar met zeker 40cm lang, dik krulhaar dat hardnekkig stand moest houden tegen de wind die mensen van minder dan 50kg in de lucht heft, was het dus een platte ramp. De helft van de (mooie) wandeling aan zee was ik wanhopig mijn haar uit mijn ogen aan het vegen, en de andere helft was ik met mijn sjaal mijn haar aan het vastbinden om ondertussen de wind niet te vergeten, moest ze opeens zin hebben om mensen van minder 65kg de lucht in te heffen. 'K zie het zo voor me, een meisje van 1m 73 cm wanhopig wapperend aan het handje van haar ietsje grotere, ietsje oudere en ietsje zwaardere vader; ondertussen wanhopig roepend " Paaaapaaaa, ik wil gecremeerd worden en mijn as moet over de rivier die ook in de film 'Little Buda' voorkomt uitgestrooid worden, en als dat niet gaat ergens in de bergen van Peru, het moet in ieder geval speciaal zijn!!!!". Ik zie het al helemaal zitten. Dus, beste mensen, deze puber wil ofwel sterven op 120 jarige leeftijd ofwel aan een extreem coole dood. Vermoord worden is nogal saai, dus AUB geen moordpoging ondernemen, 'k heb daarvoor te veel naar 'Witse' en 'Flikken' gekeken. Maar doodgaan op mijn 90ste aan een hartaanval terwijl ik op een lama de top van de Himalaya nog probeer te bereiken lijkt me wel wat. Maar, ik heb nog een heel leven om na te denken over hoe ik dood wil gaan. En als het doodgaan in dit leven me niet beviel probeer ik het in een volgend leven nog eens anders hé? Een mens moet creatief zijn.

 

Aldus tot het volgende schrijfmoment.

 

xxx kaatje

Beste trouwe lezers,

 

persoonlijk vind ik dat een film die overal geliefd wordt (zoals The Titanic) niet aan een kritisch oog mag ontsnappen. De film zelf is nogal voorspelbaar maar heeft toch een behoorlijke spanningsgraad. Ik heb ook niets tegen Leonardo Dicaprio (aangezien dat het een knappe jongen is die een beetje kan acteren) . En toch moet er een minpuntje zijn want anders heb ik niets om over te schrijven. Wel, naar eigen mening vind ik dat de muziek een vrij hoog slijmbalgehalte heeft, 'k ben daar nogal gevoelig voor, die muziek is OK om één keer naar te luisteren. Maar... Vorig jaar hadden we, voor muziek, een ietwat getikte leerkracht die het leuk vond om haar leerlingen te mishandelen door ze iedere keer weer het themalied van "The Titanic" op de blokfluit te spelen. Met als gevolg dat het valse getwiet van mijn blokfluit (ik ben geen licht op het gebied van blokfluitspelen) me nog altijd achtervolgd in mijn nachtmerries.=> Met dank aan mevr. Veerle..., Mevr. Veerle zelf is by the way een zeer interessante persoonlijkheid, ze gelooft o. a. in klopgeesten en nee, mevr. Veerle is geen product van mijn fantasie. Dan komt er nog bij dat ze met blokfluiten en mappen naar haar leerlingen gooit als ze niet goed luisteren. Bij onze klas heeft ze dat gelukkig nooit gedaan. Daar hield ze het bij het mentale mishandelen met o. a. de sentimentele themasong van de Titanic en High school musical. Maar gelukkig heb ik die lessen overleefd en één pluspunt: ik kan die themasong nu uit mijn hoofd op de blokfluit spelen, vals weliswaar maar dat is een detail.

 

Zo, weer even mijn hart gelucht.

 

xxx Kaatje